Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Εν αρχή ην ο Λόγος


 
Η "Οδύσσεια" της Γλώσσας τού Θεού.

Το μυστικό "ολοκαύτωμα" του ελληνόφωνου κόσμου.

Ο μεγάλος "σκελετός" στη "ντουλάπα" τού Δυτικού Κόσμου.

Θέμα χρόνου είναι να επιβληθεί η ελληνική γλώσσα ως πανανθρώπινη γλώσσα.

Ως πολίτες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης καταλαβαίνουμε καλύτερα από τον καθένα τι ακριβώς περιγράφεται με τον όρο ""βοή" ασυνεννοησίας" στον μύθο τού Πύργου τής Βαβέλ ...Ειδικά τώρα, που τα "απόνερα" του Brexit φέρνουν στην επιφάνεια —εκτός όλων των άλλων— και το γλωσσικό ζήτημα ...Φέρνουν στην επιφάνεια το πρόβλημα της συνεννόησης τόσο στο επίπεδο των γραφειοκρατών των Βρυξελών όσο και γενικότερα στο επίπεδο της επικοινωνίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Έστω και άτυπα η αγγλική γλώσσα είχε κατορθώσει και είχε επιβληθεί σε ένα μεγάλο "βάθος" και αποτελούσε ένα "εργαλείο", το οποίο βοηθούσε στη γενικότερη λειτουργία τής Ε.Ε..


Αυτό πλέον είναι "μετέωρο", εφόσον δεν είναι λογικό μετά την "έξοδο" του αγγλόφωνου "εταίρου" να συνεχίσει η δική του γλώσσα να αποτελεί την κοινή γλώσσα των γραφειοκρατών τής πολύγλωσσης Ε.Ε.. Δεν είναι δυνατόν τα πιστοποιητικά γλωσσομάθειας του κύριου όγκου των μεταφραστών τής Ε.Ε. να τα δίνει κάποιο κράτος εκτός αυτής. Ειδικά τώρα, δηλαδή, καθίσταται ανάγκη πρώτης προτεραιότητας για την Ε.Ε. να επιλύσει το γλωσσικό της ζήτημα και αυτό δεν είναι απλό. Οι καθημερινές της ανάγκες θα την ωθήσουν αναγκαστικά στο να επιλέξει, έστω και για λειτουργικούς λόγους, ένα υπερέχον γλωσσικό "εργαλείο" κοινό για όλους ...Δεν γίνεται διαφορετικά, και μάλιστα τώρα μετά το Brexit ...και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

en archi in o logos__01Σε έναν κόσμο, τον οποίο πλέον η τεχνολογία τής επικοινωνίας τον έχει κάνει τρομερά μικρό, η ύπαρξη τόσο πολλών γλωσσών εμφανίζεται ως ανασταλτικός παράγων όσον αφορά την εξέλιξη και την περιβόητη ανταγωνιστικότητα ...αν όχι μια "τροχοπέδη" τού συνόλου τής ευρωπαϊκής ενοποίησης ..."Τροχοπέδη", η οποία αν μη τι άλλο είναι και πολυδάπανη, αν σκεφτεί κάποιος τα κόστη αυτών των παράλληλων και πολλαπλών χρονοβόρων και ακριβών μεταφράσεων για την οποιαδήποτε "δικαιοπραξία" εντός τής Ένωσης. Μιλάμε για τραγελαφική κατάσταση αν σκεφτεί κάποιος ότι χιλιάδες μεταφραστές δεκάδων γλωσσών ζουν και εργάζονται στις Βρυξέλες, οι οποίες την ίδια ώρα αγωνιούν να αποδείξουν στους λαούς τής Ευρώπης ότι αποτελούν πλέον έναν ενιαίο λαό.

Πώς όμως και με ποια κριτήρια μπορεί να επιλεγεί η γλώσσα, η οποία θα επικρατήσει στην Ευρώπη; Με τα κριτήρια της ισχύος αυτού που υπερέχει οικονομικά ή πληθυσμιακά; Στην προκειμένη περίπτωση και μετά το "εκκωφαντικό" Brexit ποιος Ευρωπαίος θα δεχθεί τον μισητό γερμανισμό να επικρατήσει και στο γλωσσικό επίπεδο; Με τα κριτήρια της ποιότητας της γλώσσας; Ποιος θα δεχθεί να "υποχωρήσει" σε κάτι τόσο υποκειμενικό; Στην ιδιόμορφη Ευρώπη δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να υπάρξει συμφωνία στο επίπεδο της γλώσσας με τις τόσες πολλές γλώσσες των τόσων πολλών λαών. Πρέπει να υπάρξει μια διαφορετική θεώρηση των γλωσσικών πραγμάτων, ώστε να υπάρχει έστω μια πιθανότητα να γίνει ένα "θαύμα" και να υποχωρήσουν όλοι μαζί υπέρ μιας κοινά αποδεκτής επιλογής.
en archi in o logos__02

...Να υποχωρήσουν οι δεκάδες ευρωπαϊκές γλώσσες, οι οποίες φαίνονται πλέον "περιττές" και ταυτόχρονα "καλλιεργούνται" με πάθος από τους κατόχους τους ...Δεκάδες γλώσσες, οι οποίες έχουν "περίεργες" σχέσεις μεταξύ τους. Τι εννοούμε με τον όρο "περίεργες" σχέσεις; ...Δεν φαίνεται λόγου χάρη παράξενο σε κάποιον, που μερικοί άνθρωποι μαθαίνουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο τόσες πολλές ξένες γλώσσες; Είναι τόσο έξυπνοι και ταλαντούχοι ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο, που αφορά περισσότερο τις ίδιες τις γλώσσες και λιγότερο τους ίδιους; Γιατί οι διαφορετικές αυτές γλώσσες, τις οποίες γνωρίζουν οι πολλοί, είναι συγκεκριμένες και δεν είναι όλες; Γιατί, για παράδειγμα, αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν ταυτόχρονα αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά κλπ. είναι πολλοί και δεν είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν ταυτόχρονα κινεζικά, ιαπωνικά ή ινδικά; Γιατί οι πολλές "διαφορετικές" γλώσσες είναι πάντα οι ίδιες για τους πολλούς και οι υπόλοιπες διαφορετικές είναι επίσης πάντα οι ίδιες και αφορούν τους πολύ λίγους;...

...Γιατί κάποιος μαθαίνει μια πληθώρα "ξένων" γλωσσών, οι οποίες πλέον δεν αποδίδουν οικονομικά και δεν μαθαίνει λιγότερες ξένες γλώσσες, οι οποίες εξακολουθούν να έχουν οικονομική απόδοση; ...Μήπως γιατί στην πραγματικότητα οι "ξένες" γλώσσες στις οποίες αναφερόμαστε δεν είναι τόσο ξένες μεταξύ τους όσο θα ήθελαν κάποιοι; Κάτι "συνδέει" τις ευρωπαϊκές γλώσσες μεταξύ τους και αυτό το "κάτι" είναι που τις κάνει εύκολες στην εκμάθησή τους γι' αυτούς οι οποίοι έχουν ως μητρική τους γλώσσα κάποια απ' αυτές ...Κάτι "συνδέει" αυτές τις ευρωπαϊκές γλώσσες μεταξύ τους και αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο ...Σίγουρα δεν είναι τυχαίο, γιατί η γλώσσα είναι ένα σημαντικό "εργαλείο" τής εξουσίας και η εξουσία ποτέ δεν αφήνει τα "εργαλεία" της στην τύχη.

Ως εκ τούτου, λοιπόν, πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι τίποτε απ' όλα αυτά τα "περίεργα" δεν έγινε στην τύχη. Όλα έγιναν εξαιτίας κάποιων επιλογών των δημιουργών αυτού που γνωρίζουμε ως Δυτικού Κόσμου. Όμως, ο Δυτικός Κόσμος δεν προέκυψε ως δια μαγείας ή εξαιτίας τυχαίων συγκυριών ..."Χτίστηκε" από την αρχή μέχρι το τέλος με κάποιο "σχέδιο". Από τη Ρώμη τού Καίσαρα, που εισέβαλε στη Γαλατία, μέχρι τους "κονκισταδόρες" τής Λατινικής Αμερικής ή τους "προσκυνητές" τού Μέι Φλάουερ του Νέου Κόσμου, όλοι αυτοί είχαν ένα συγκεκριμένο κέντρο εξουσίας, το οποίο τους κατεύθυνε ...Ένα και μοναδικό κέντρο, και το οποίο ήταν η Ρώμη. Όμως, κατά έναν παράδοξο τρόπο, ενώ η Ρώμη ήταν και παραμένει ΜΙΑ και Μοναδική οι φανατικοί "σταυροφόροι" της εμφανίζονται κατά καιρούς λατινόφωνοι, ισπανόφωνοι ή αγγλόφωνοι.

Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Γιατί δηλαδή η φανατικά Καθολική Ισπανία των κονκισταδόρων δεν ήταν λατινόφωνη; Σε μια εποχή, δηλαδή, που οι λαοί τής Δύσης δεν ήταν χειραφετημένοι και δεν υπήρχε καμία απολύτως εθνική συνείδηση, γιατί η πανίσχυρη Ρώμη των Λατινόφωνων Ποντίφικων δεν επέβαλε μια κοινή γλώσσα, για να μπορούν να συνεννοούνται με τους πιστούς τους; Η μισή Ισπανία μαζί με τον πληθυσμό της δινόταν προίκα σε όποιον υποδείκνυε ο Πάπας ως γαμπρό και δεν μπορούσε αυτός ο Πάπας να επιβάλει τη γλώσσα στα "ζωντανά" της;  Μπορούσε η Ρώμη να επιβάλει έναν σκληρό μέχρι απανθρωπιάς τρόπο ζωής και δεν μπορούσε να επιβάλει μια κοινή γλώσσα; Σε έκαιγε στην πυρά αν δεν δεχόσουν την Καινή Διαθήκη και δεν σου μάθαινε να τη διαβάζεις; Μπορούσε να επιβάλει τις σκληρές "Εντολές" τού Θεού και δεν μπορούσε να επιβάλει τη "Γλώσσα" Του ...αν υποθέσουμε ότι αυτή ήταν η γλώσσα που μιλούσε ο Αρχιδούλος Του;

Περίεργα δεν είναι αυτά; Λατρευόταν ο Πάπας σαν ζωντανός κι αλάνθαστος εκπρόσωπος του Θεού και το ποίμνιο από "κάτω" δεν μπορούσε να καταλάβει ποια ήταν τα "σωστά" που άκουγε; Επί αιώνες κάθονταν οι φουκαράδες οι χριστιανοί και άκουγαν τον Λόγο τού Θεού σε μια γλώσσα την οποία δεν κατανοούσαν. Την ίδια ώρα τις εντολές και τις νουθεσίες τις άκουγαν στη γλώσσα που κατανοούσαν. Έπρεπε να γίνει η "επανάσταση" της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, για να ακούσουν τον Λόγο του Θεού σε μια γλώσσα, την οποία μπορούσαν να κατανοήσουν. Άρα; ...Άρα, για κάποιον λόγο —τον οποίον πρέπει να βρούμε— αποτελούσε επιλογή τής Ρώμης να μην υπάρχει κοινή γλώσσα μέσα στο ποίμνιό της. Αν, δηλαδή, υποθέσουμε ότι ο Πάπας —και Κύριός της— είχε πραγματική σχέση με τον Θεό, αποτελούσε δική του επιλογή να μην μαθαίνει ο κόσμος τη Γλώσσα τού Θεού ...Αποτελούσε παπική επιλογή να μην γνωρίζουν οι λαοί τη Γλώσσα τού Θεού, αλλά να γνωρίζουν μόνον τη γλώσσα των κατά τόπους "δίγλωσσων" Καρδιναλίων...

...Μια γλώσσα, την οποία βέβαια θα τη γνώριζε ο Αρχιδούλος και βέβαια όσοι θεωρούνταν "εκλεκτοί". Ποια όμως είναι η Γλώσσα τού Θεού των χριστιανών και άρα η τέλεια γλώσσα τουλάχιστον για τους χριστιανούς; Για να εντοπίσουμε αυτήν τη γλώσσα θα πρέπει να πάμε  και να την αναζητήσουμε στα "θεμέλια" του χριστιανικού κόσμου ...Στα "θεμέλια" του Δυτικού Κόσμου. Γιατί θα πρέπει να το κάνουμε αυτό; Γιατί οι θεμελιωτές τού χριστιανικού κόσμου είναι πολύ συγκεκριμένοι ...Είναι αυτοί, τους οποίους ο Δυτικός Κόσμος γνωρίζει ως Θεανθρώπους ...Είναι αυτοί, οι οποίοι κατά την παρουσία τους στη Γη έδρασαν με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο και δρομολόγησαν εξελίξεις ...Είναι αυτοί, οι οποίοι ως άνθρωποι έδρασαν —αλλά και μίλησαν— με τον δικό τους τρόπο και άρα στη δική τους γλώσσα ...Στη γλώσσα τη δική Τους, και άρα στη γλώσσα τού Πατέρα Τους ...Στη Γλώσσα τού Θεού. Δεν χρειάζονται δηλαδή ειδικές ικανότητες ή ειδικές γνώσεις για να εντοπίσει κάποιος τη Γλώσσα τού Θεού τού χριστιανισμού και άρα του Δυτικού Κόσμου.

Ποιοι είναι οι ιδρυτές τού Δυτικού Κόσμου; ...Οι Θεοί του, κυριολεκτικά και μεταφορικά ...Οι δικοί του Θεοί, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με τις άλλες θρησκείες τής Άπω Ανατολής ή της Αφρικής ...Οι μόνοι άνθρωποι στη δυτική ιστορία, οι οποίοι λατρεύτηκαν ως Θεάνθρωποι ...Ο Έλληνας Αλέξανδρος και ο Ιουδαίος Ιησούς. Σε ποια γλώσσα μιλούσαν αυτοί οι δύο; Ο Αλέξανδρος, ως Έλληνας, φυσικό ήταν να μιλάει ελληνικά. Ο Ιησούς; ...Ο Ιησούς επίσης μιλούσε ελληνικά και άρα στα ελληνικά παρέδωσε το Κεφάλαιο της Γνώσης Του. Δεν ήταν δυνατόν στην εποχή που δινόταν η μεγαλύτερη πνευματική μάχη στην ιστορία τής ανθρωπότητας ο Υιός τού Θεού να επιδιώκει τον θρίαμβο και να μιλάει κάποια φτωχότερη γλώσσα. Στην εποχή τού Ιησού ήταν τόσο "βαθύς" ο εξελληνισμός τού κόσμου τής Ανατολικής Μεσογείου, που μόνο οι χοιροβοσκοί και κάτι κτηνοβάτες τής ερήμου δεν γνώριζαν ελληνικά. Οποιοσδήποτε ήθελε είτε να εμπορευτεί είτε να δραστηριοποιηθεί σε οποιαδήποτε αστική δραστηριότητα, έπρεπε να γνωρίζει ελληνικά. Ακόμα και οι φανατικά ανθέλληνες Εβραίοι ήταν ελληνόφωνοι σε μεγάλο βαθμό.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά τα οποία λέμε; Αν τα συνδυάσει κάποιος με τα όσα αναφέραμε στην αρχή τής εισαγωγής μας, υπάρχει ένα παράδοξο. Κάτι περίεργο συνέβη, για να φτάσουμε σήμερα στο σημείο να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Ο Δυτικός Κόσμος στην πραγματικότητα είναι ο ελληνοϊουδαϊκός  κόσμος των δύο ιδρυτών του. Ο Δυτικός Κόσμος και ο πολιτισμός του είναι το άθροισμα των Ιερών Γνώσεων των δύο αυτών διαφορετικών πολιτισμών. Ενώ όμως οι πολιτισμοί αυτοί είναι διαφορετικοί, δεν συμβαίνει το ίδιο και στη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένα τα Ιερά τους κείμενα ...Στη γλώσσα στην οποία έχει "αποτυπωθεί" το πολιτισμικό τους κεφάλαιο.

Τόσο ο ελληνικός πολιτισμός όσο και ο χριστιανικός πολιτισμός έχουν "καταγραφεί" στην ελληνική γλώσσα ...Απόλυτα και ολοκληρωτικά ...Χωρίς κανένα απολύτως "κενό". Όλα τα ελληνικά κείμενα —όπως είναι φυσικό— είναι γραμμένα στα ελληνικά και ολόκληρος ο Λόγος τού Χριστού, όπως "αποτυπώνεται" στην Καινή Διαθήκη, είναι επίσης καταγεγραμμένος στα ελληνικά. Ακόμα και το Ιερό Κείμενο για τους Εβραίους —και το οποίο είναι η Παλαιά Διαθήκη— έχει ως "κανόνα" του τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, η οποία είναι στα ελληνικά. Αντικειμενικό θέμα γλώσσας, δηλαδή, για τη "σύνθεση" αυτών των δύο πολιτισμικών μοντέλων δεν υπήρχε.

Από το 313 μ.Χ. και μετά, που ο Δυτικός Κόσμος πήρε —μέσω του Κωνσταντίνου— την τελική του μορφή —με τη μεικτή ελληνοϊουδαϊκή του γνώση—, δεν θα έπρεπε θεωρητικά ποτέ ξανά να έχει ανάγκη να ασχοληθεί με το γλωσσικό ζήτημα ...Δεν υπήρχε καμία αντικειμενική ανάγκη για κάτι τέτοιο. Όποιος γινόταν κοινωνός αυτού του πολιτισμικού μοντέλου, μαζί με τη γνώση θα έπρεπε να λαμβάνει και τη γλώσσα στην οποία αυτή ήταν "αποτυπωμένη". Ο ελληνοϊουδαϊκός κόσμος είχε "πακετάρει" το πολιτισμικό του "προϊόν" και αυτό είχε γίνει στην απόλυτα κυρίαρχη γλώσσα τής εποχής ...Τη γλώσσα που μιλούσαν οι ίδιοι οι Ιδρυτές του ...Τη γλώσσα που μιλούσαν οι αυτοκράτορές του ...Τη γλώσσα που μιλούσαν οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι του Πλανήτη ...Τη γλώσσα τής Θεολογίας αλλά και της Φιλοσοφίας ...Στην κυριολεξία, δηλαδή, τη Γλώσσα τού Θεού, που για την περίπτωση του Δυτικού Κόσμου ήταν τα ελληνικά. 

Γιατί όμως, ενώ αυτός ο κόσμος "θεμελιώθηκε" με τον ιδανικό τρόπο και άρα με το καλύτερο "εργαλείο" επικοινωνίας στον κόσμο, ξαφνικά το έχασε και έφτασε στο σημείο σήμερα να είναι μια "Βαβέλ", όπου κανένας δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν; Πώς είναι δυνατόν ο "αχανής" κόσμος τής αρχαιότητας να είχε βρει το κοινό "εργαλείο" συνεννόησης και το σημερινό παγκόσμιο "χωριό" τής τεχνολογίας να μην μπορεί να συνεννοηθεί στις "γειτονιές" του; Οι λαοί του μιλούσαν τη Γλώσσα τού Θεού όταν αυτός ήταν μια "παράγκα" και τώρα, που αυτός είναι ένα υπερσύγχρονο "παλάτι", οι λαοί του περιορίζονται στα "γρυλίσματα"; Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν την κατά γενική επιστημονική ομολογία καλύτερη ανθρώπινη γλώσσα όλων των εποχών και οι νεώτεροι χρησιμοποιούν τις "αντιγραφές" της;

Δεν είναι περίεργο αυτό; Γιατί, ενώ οι άνθρωποι κατείχαν ήδη τη Γλώσσα τού Θεού, άρχισαν ξαφνικά να "καλλιεργούν" ανθρώπινες "λαλιές", οι οποίες δεν είχαν τίποτε να επιδείξουν και δεν υπήρχε λόγος να διαιωνιστούν; Γιατί να υπάρχει, για παράδειγμα, η γαλλική ή η γερμανική γλώσσα, όταν ο εκχριστιανισμός των Γάλλων ή των Γερμανών έγινε σε μια εποχή που μπορούσε να συνδυαστεί με μια ταυτόχρονη "μετάγγιση" γλώσσας; ...Ούτε λογοτεχνία διέθεταν εκείνοι οι λαοί στις γλώσσες τους ούτε κάποιες ειδικές γνώσεις, οι οποίες έπρεπε να διαφυλαχθούν στην αυθεντική τους μορφή ...Εκ των υστέρων καλλιέργησαν τις γλώσσες τους ...Μέχρι τότε προφορικές ήταν οι παραδόσεις τους σε γλώσσες των ολίγων λέξεων, που κι αυτές δεν ήταν ίδιες σε αποστάσεις ολίγων χιλιομέτρων ...Για γραπτές παραδόσεις ούτε καν λόγος ...Ούτε καν πάνω στις λάσπες δεν είχαν "γράψει" οι βάρβαροι, οι οποίοι εκχριστιανίζονταν εκείνη την εποχή.

Αυτή η "περίεργη" πολιτική τής αναίτιας και φαινομενικά περιττής "καλλιέργειας" των γλωσσών φαίνεται ακόμα καλύτερα στην περίπτωση των Σλάβων, καθώς ο εκχριστιανισμός τους έγινε στο ελληνορθόδοξο δόγμα και η προσκόλλησή τους έγινε πάνω στην ελληνόφωνη  Νέα Ρώμη. Αυτή η ιδιομορφία τους κάνει ακόμα πιο φανερή την περίεργη αυτήν πολιτική. Γιατί ο εκχριστιανισμός τους δεν τους έκανε ταυτόχρονα και ελληνόφωνους, ώστε να καταλαβαίνουν απευθείας τα Ευαγγέλια και άρα τον Λόγο τού Θεού τους; Ακόμα όμως κι αν αυτό ήταν δύσκολο ή απαιτούσε εκπαίδευση των σλαβικών λαών, γιατί αυτοί δεν υιοθέτησαν καν το έτοιμο ελληνικό αλφάβητο και αναγκάστηκαν να εφεύρουν από την αρχή κάτι "ορνιθοσκαλίσματα", τα οποία παρίσταναν γράμματα που ήδη υπήρχαν στην ελληνική;

Αν υποθέσουμε, δηλαδή, ότι η Ρώμη στη δική της προσηλυτιστική προσπάθεια "έσπρωχνε" το δικό της λατινικό αλφάβητο, το οποίο επιθυμούσε να διαδώσει και να διαφυλάξει, γιατί ο Σλαβικός Κόσμος δεν "υιοθέτησε" τουλάχιστον το αλφάβητο του κέντρου που τον προσηλύτισε στον χριστιανισμό; Γιατί δεν πήρε το ελληνικό αλφάβητο, εφόσον αυτό συνέφερε τη Νέα Ρώμη και οι Σλάβοι δεν είχαν ένα αντίστοιχο δικό τους αλφάβητο για να το διαφυλάξουν; ...."Δάνειο" θα γινόταν καί στη μία περίπτωση καί στην άλλη. Όσο δύσκολο θα ήταν για τους σλαβικούς λαούς να υιοθετήσουν το ελληνικό αλφάβητο, άλλο τόσο δύσκολο θα ήταν να υιοθετήσουν και το νέο κυριλλικό αλφάβητο, εφόσον ήταν εξίσου άγνωστα για τους ίδιους καί τα δύο ...Μια απόφαση ήταν το τι θα επιλέξουν να υιοθετήσουν ...Μια απόφαση, η οποία αφορούσε με το πνεύμα, αλλά ήταν εξόχως πολιτική.

Δεν λέμε κάτι, το οποίο δεν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν. Αυτό ακριβώς έκαναν με μια απλή πολιτική απόφαση οι κεμαλιστές Τούρκοι, οι οποίοι μέσα σε μία νύχτα άλλαξαν το αλφάβητο της τουρκικής γλώσσας, χωρίς να πειράξουν καθόλου την ίδια τη γλώσσα. Γιατί δεν έγινε αυτό το απλό πράγμα και στην περίπτωση των Σλάβων; Εκεί μάλιστα τα πράγματα ήταν ακόμα πιο ύποπτα, εφόσον το εγχείρημα αυτό δεν το έκαναν καν οι Σλάβοι από μόνοι τους ...Οι ελληνόφωνοι Κύριλλος και Μεθόδιος "εφεύραν" αυτό το απολύτως περιττό αλφάβητο ...Ελληνόφωνοι εφεύραν τα "ορνιθοσκαλίσματα" αυτά, τα οποία θα παρίσταναν τα γράμματα των Σλάβων. Από τους λίγους αγίους "δεύτερης" γραμμής, οι οποίοι για κάποιον "μυστηριώδη" λόγο κηρύχτηκαν άγιοι στο σύνολο των χριστιανικών δογμάτων ...κάτι, το οποίο δεν είναι καθόλου συνηθισμένο.

 Για να συμβαίνει όμως αυτό, θα πρέπει κάτι στο έργο τους να τους κάνει "αξιομνημόνευτους" για όλα τα δόγματα και όλους τους χριστιανικούς λαούς. Κάτι θα πρέπει να "είδαν" στο έργο τους οι "Ρώμες", για να τους ανακηρύξουν αγίους και να τους μνημονεύουν στους αιώνες. Τι ήταν αυτό το οποίο "είδαν" και το οποίο εμείς δεν έχουμε καταλάβει; Όλα αυτά δεν έχουν καμία λογική εξήγηση, αν δεν γνωρίζει κάποιος τα τεράστια συμφέροντα της εξουσίας, τα οποία κρύβονται πίσω από τις γλώσσες των λαών.




Τα "θεμέλια" του Δυτικού Κόσμου.

Οι κρατικοί "κλώνοι".



Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, θα πρέπει να γνωρίζουμε πώς είναι χτισμένος ο λεγόμενος Δυτικός Κόσμος και βέβαια τη σχέση αυτού του Κόσμου με τη γλώσσα στην οποία εκφράζονταν ο κατά καιρούς κυρίαρχος πολιτισμός του ...Να γνωρίζουμε πώς "χτίστηκε" αυτός ο Κόσμος και τι γλώσσα μιλούσαν οι θεμελιωτές και ιδρυτές του. Θεμελιωτής αυτού του μυστηριώδους Κόσμου είναι ο Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος, ως Αυτοκράτορας και ιδρυτής τής Ελληνικής Αυτοκρατορίας, αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η "πλατφόρμα" που δημιούργησε —μετά από μια σύντομη πορεία κατακτήσεων— δεν είχε την παραμικρή ελπίδα να επιβιώσει. Ήταν μια "επιφανειακή" ταχύτατη κατάκτηση χωρίς καμία δυνατότητα συντήρησής της...

...Όπως οι φωτιές που καίνε τις καλαμιές, έτσι κι αυτή επεκτάθηκε ταχύτατα, αλλά, την ίδια ώρα που σε κάποιο "μέτωπό" της επεκτεινόταν "πεινασμένη", σε κάποιο άλλο "έσβηνε" μόνη της. Φυσικό ήταν αυτό. Μερικές χιλιάδες Ελλήνων κατακτητών δεν θα μπορούσαν να δώσουν "βάθος" στον εξελληνισμό των άπειρων νέων χώρων με τους πολύ μεγαλύτερους πληθυσμούς και με παγιωμένες βαρβαρικές νοοτροπίες αιώνων. Αν επιχειρούσε να ορίσει διάδοχό του, ήταν θέμα λίγων χρόνων αυτή η επιλογή του να ακυρωθεί και μαζί μ' αυτήν να καταρρεύσει και το "οικοδόμημα" της εξουσίας του ...Να γίνει ο Αλέξανδρος ένας ακόμα "Ταμερλάνος" από τους πολλούς που έχουν "παρελάσει" από την ανθρώπινη ιστορία.

Για να στηρίξει λοιπόν την ασθενή αυτοκρατορική "πλατφόρμα" που δημιούργησε, επέλεξε την έμμεση "στήριξή" της ...Επέλεξε την οργανωμένη διαμερισματοποίησή της ...Τη στήριξή της μέσω της δημιουργίας συγκρουόμενων εσωτερικών τάσεων, οι οποίες θα δημιουργούσαν συνθήκες δυναμικής ισορροπίας. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να δημιουργήσει έναν αυτοκρατορικό "θόλο" πάνω στην κατακτημένη επικράτειά του, επέλεξε να δημιουργήσει πανομοιότυπα "κουτιά", τα οποία είναι πολύ πιο εύκολα στη δημιουργία και τη διαχείρισή τους. Το κέρδος θα ήταν έμμεσο, εφόσον όλα αυτά τα ελληνιστικά (ελληνοβαρβαρικά) βασίλεια θεωρητικά θα "στήριζαν" έναν νέο ελληνικό κόσμο, έστω κι αν αυτός ο κόσμος δεν ήταν ούτε αμιγώς ελληνικός ούτε είχε ενιαία διοίκηση. Ακόμα και οι μεταξύ τους συγκρούσεις θα λειτουργούσαν υπέρ τής επιβίωσης της "σκιώδους" αυτοκρατορίας και όχι το αντίθετο.
en archi in o logos__03

Όταν ελληνοβαρβαρικά βασίλεια συγκρούονται μεταξύ τους υπό την ηγεσία Ελλήνων βασιλέων και υπό τον απόλυτο έλεγχο ελληνικών αρχουσών κοινωνικών τάξεων, ευνόητο είναι ότι ο ελληνισμός στέκεται "ψηλά", έστω κι αν αυτό δεν το καταφέρνει μέσω της "αιώρησης", αλλά μέσω της "επίπλευσης" πάνω σε βαρβαρικά υποστρώματα. Αυτή ήταν η επιλογή του ...Να δημιουργήσει καταστάσεις, ώστε οι λίγοι αρχικά Έλληνες να επιβιώσουν στην αχανή αυτοκρατορία και σταδιακά να μπορέσουν —μέσω των συμφερόντων— να δημιουργήσουν ομοίους τους, ώστε να αρχίσει να "χτίζεται" μια στερεή δομή συστήματος ...Να εξασφαλιστεί δηλαδή ο χρόνος που απαιτούσε ο εξελληνισμός να δημιουργήσει μια πρώτη και στοιχειώδη κοινωνική "διαστρωμάτωση".

Ήταν τόσο ευφυής και αποδοτικός ο σχεδιασμός, που ακόμα και σήμερα ο ίδιος είναι που χρησιμοποιείται αυτούσιος στις κρίσιμες μεταλλάξεις αλλά και αναδιπλώσεις τού συστήματος. Με την πρακτική των μικτών ελληνοβαρβαρικών ελληνιστικών βασιλείων η Ελληνική Αυτοκρατορία είχε την επ' άπειρον δυνατότητα επέκτασής της μέσα στον χρόνο ...Έπαιρνε μια μεγάλη χρονική πίστωση μέχρι να γίνει αμιγώς ελληνική, χωρίς όμως να πρέπει να "βιαστεί" ή να "αγχωθεί". Ο "τυφλοσούρτης" τής αυτοκρατορικής επιβίωσης είχε εφευρεθεί από τον ίδιο τον ιδρυτή τής Αυτοκρατορίας, ο οποίος δικαίως ονομάστηκε Μέγας και είναι ο μόνος που δικαιούται αυτόν τον προσδιορισμό.

Αρκούσε λοιπόν η απόλυτη και συνεχής επανάληψη των τακτικών τού Αλεξάνδρου και η αυτοκρατορία επιβίωνε χωρίς κόπο ..."Τυφλοσούρτης" κανονικός. Στρατιωτική κατάκτηση νέων χώρων και οργανωμένη διασπορά Ελλήνων, προκειμένου να δημιουργούνται νέα ελληνιστικά βασίλεια απολύτως εχθρικά με τον βαρβαρικό περίγυρό τους —και ενίοτε και με τα "αδελφά" τους βασίλεια—. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "τυφλοσούρτη" ...Ό,τι κατακτούσε ένα ελληνιστικό βασίλειο, μπορούσε εύκολα να το κρατήσει υπό την κατοχή του και σε περίπτωση που αυτό δεν ήταν δυνατόν μπορούσε —επίσης εύκολα— να το μετατρέψει σε έναν νέο "κλώνο" του. Απλά η αυτοκρατορία μέσα στην πορεία της —εξαιτίας τού πιο πετυχημένου ελληνιστικού βασιλείου, που ήταν αυτό της Ρώμης— ονομάστηκε Ρωμαϊκή και οι Έλληνες, οι οποίοι διασπείρονταν στον χώρο, ονομάστηκαν Ρωμαίοι. Η πρακτική όμως παρέμενε πάντα η ίδια και ήταν αυτή του Αλεξάνδρου.

Κατακτήθηκε, για παράδειγμα, η Γαλατία από τον Καίσαρα και ακολουθήθηκε αυτή η πολιτική. Για όσο διάστημα μπορούσε η ίδια η Ρώμη να την ελέγχει απευθείας ως κτήση της, το έκανε. Αν μέσα στον χρόνο αυτόν δεν ήταν δυνατόν να την ελέγχει, την "αναγνώριζε" ως ανεξάρτητο ελληνιστικό βασίλειο και την "καπέλωνε". Ως εκ "θαύματος" εμφανιζόταν μια "Γαλλία", η οποία ποτέ δεν έφευγε από τη ρωμαϊκή "αυλή". Αυτή ήταν η πολιτική των κρατικών "κλώνων" ...Αρκούσε η κάθε νέα κτήση να μιμείται την τακτική τής εσωτερικής πολιτικής των υπαρχόντων ελληνιστικών βασιλείων.

Ο ιδρυτικός και άρα εγγενής αντιβαρβαρισμός της θα τη διατηρούσε στη ζωή και η πολιτική τής δημιουργίας τεχνητών και άρα προβλέψιμων "εχθρών" θα της έδινε έναν μόνιμο "προσανατολισμό" μεταξύ εχθρών και συμμάχων. Τα πάντα ήταν "κωδικοποιημένα" με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην υπάρχει ποτέ απόκλιση από τον επιθυμητό σχεδιασμό ...Τόσο κωδικοποιημένα, που έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας ίδια κι απαράλλακτα και, ενώ τα γνωρίζουμε όλοι, στην πραγματικότητα να μην τα καταλαβαίνουμε.


Η "βιομηχανία" των γλωσσικών "κλώνων".


Η Ελληνική Αυτοκρατορία ήταν πλέον η πιο μεγάλη και ισχυρή αυτοκρατορία τού κόσμου ...Μια αυτοκρατορία με "αμορτισέρ", που της επέτρεπε να απορροφά όλους τους κραδασμούς στο εσωτερικό της και να μην καταρρέει. Όμως, αν αυτό το πλεονέκτημα αφηνόταν στην τύχη του, δεν θα της έδινε μεγάλη αντοχή στον χρόνο. Κάθε νέος "κραδασμός" μπορεί να μην την "γκρέμιζε", αλλά μπορεί να τη διασπούσε και αυτό δεν μπορεί να γίνεται επ' άπειρον. Σε κάποια στιγμή θα κατακερματιζόταν και θα γινόταν "σκόνη" της ιστορίας. Το κύριο πρόβλημα, το οποίο προκαλούσε αυτή τη γρήγορη "φθορά" της, ήταν το αρχικό αίτιο της δύναμής της ...Η ελληνική γνώση ...Η γνώση που έπαιρναν με τον εξελληνισμό τους οι βάρβαροι και μέσα σε λίγα χρόνια απειλούσαν ως Έλληνες το ελληνοβαρβαρικό ελληνιστικό σύστημα.

Αυτό ήταν το θανάσιμο μειονέκτημα της Ελληνικής Αυτοκρατορίας ...Η αδυναμία των ελληνιστικών "πυλώνων" της να αντέξουν τη "σκουριά" που προκαλούσε ο ανεξέλεγκτος "εξελληνισμός" τους ...Η δύναμη που γινόταν αδυναμία. Για να επιβληθεί η αυτοκρατορία στηριζόταν στον εξελληνισμό της και αυτός ο εξελληνισμός στη συνέχεια την απειλούσε, γιατί γινόταν ανεξέλεγκτος. Θέμα χρόνου ήταν λοιπόν από τα μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού ελληνιστικά βασίλεια να πηγαίναμε εκ νέου στις χιλιάδες "Αθήνες" πόλεις-κράτη ...Θα πηγαίναμε ξανά στον ασύνδετο ελληνισμό τής Magna Grecia ή της Μικράς Ασίας, που θα αναλώνονταν σε μεταξύ τους συγκρούσεις, επαναλαμβάνοντας στο διηνεκές τα ίδια σφάλματα χωρίς κανένα κέρδος, εφόσον το όποιο κέρδος εκείνου του σχεδιασμού το είχε επιτύχει η ίδια η Αθήνα. Το πρόβλημα δηλαδή της εξέλιξης και της διαιώνισης ενός μεγάλου συστήματος εξουσίας ήταν πολύ δύσκολο να επιλυθεί.

Έπρεπε η αυτοκρατορία να βρει έναν τρόπο να ισορροπήσει αυτήν την κατάσταση ...Να ισορροπήσει την κατάσταση μεταξύ τού ελληνικού της προσανατολισμού και του ανεξέλεγκτου εξελληνισμού που την απειλούσε ...Έπρεπε να βρει τρόπο να σταματήσει αυτόν τον ταχύ και επικίνδυνο εξελληνισμό ...Έπρεπε να βρει τρόπο να θωρακίσει τη "θεμελίωσή" της στο "υγρό" και "διαβρωτικό" ελληνικό περιβάλλον ...Έπρεπε να βρει τρόπο να σταματήσει τη "σκουριά", η οποία απειλούσε τους θεμελιώδεις "πυλώνες" της. Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; ...Με την πρόκληση προβλήματος στο βασικό "εργαλείο" που διευκολύνει αυτόν τον εξελληνισμό. Έπρεπε, δηλαδή, με κάποιον τρόπο να πάψουν οι πληθυσμοί να έχουν εύκολη πρόσβαση σε ελεύθερες "δεξαμενές" γνώσης, όπως για παράδειγμα ήταν η Βιβλιοθήκη τής Αλεξάνδρειας. Έπρεπε να σταματήσουν να έχουν δυνατότητα "μετάγγισης" και αυτό το πρόβλημα δεν τους το έλυνε ένα απλό "λουκέτο" στη Βιβλιοθήκη.

Πώς περιορίζεις την "εκροή" υγρού από μια "δεξαμενή", η οποία σε απειλεί όταν ξεδιψάει αυτούς που πρέπει να διατηρείς "διψασμένους" για να μπορείς να τους εξουσιάζεις; ...Δημιουργώντας πρόβλημα στον "σωλήνα" διανομής. Αν, δηλαδή, η αυτοκρατορία απειλούνταν από την ελληνική γνώση, η οποία ήταν διαθέσιμη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, τότε αυτό το οποίο έπρεπε να γίνει ήταν να προκληθεί πρόβλημα στο μέσον που την έκανε προσιτή στους πληθυσμούς ...και αυτό ήταν η γλώσσα. Στην Ανατολή αυτό ήταν μέγα πρόβλημα, γιατί ήδη τα ποσοστά των ελληνόφωνων πολιτών μέσα στους πληθυσμούς ήταν τόσο μεγάλα, που ήταν αδύνατον να ακολουθηθεί μια τέτοια πολιτική. Εκεί η ελληνική γλώσσα ήταν η μητρική γλώσσα γηγενών πληθυσμών και όχι μόνον η γλώσσα των μορφωμένων ...Ήταν η μοναδική γλώσσα που γνώριζαν και όχι μια επιπλέον γλώσσα. Ως εκ τούτου δεν μπορούσε να "ξηλωθεί".

Τέτοιου είδους πολιτική μπορούσε να εφαρμοστεί μόνον στους νέους και "παρθένους" χώρους όπου θα επεκτεινόταν η αυτοκρατορία και αυτό γινόταν μόνον από την πλευρά τής Δύσης ...Όπως και έγινε ...Η Ρώμη ήταν αυτή που το πέτυχε. Από εκεί και πέρα η Ρώμη έγινε το κορυφαίο ελληνιστικό βασίλειο και στην Ανατολή, γιατί είχε τη δυνατότητα να περιορίζει τον εξελληνισμό τής κοινωνικής της βάσης, χωρίς να έρχεται σε απευθείας σύγκρουση με τον ελληνισμό. Η Ρώμη είχε ένα πλεονέκτημα, το οποίο δεν το είχαν όλα τα αντίπαλά της ελληνιστικά βασίλεια ...Ήταν εξ' αρχής ελληνιστική και δίγλωσση. Είχε νόμιμη και επίσημη γλώσσα τη λατινική. Είχε τη στερεή διοικητική, οικονομική και στρατιωτική δομή ενός ελληνιστικού βασιλείου, αλλά η γραφειοκρατία της εξυπηρετούνταν σε μια γλώσσα διαφορετική απ' αυτήν της "ψυχής" της. Η καθ' όλα ελληνιστική Ρώμη ήταν λατινόφωνη στον μηχανισμό της ...Ελληνόφωνη όταν επικοινωνούσε με τα παιδιά της και λατινόφωνη όταν επικοινωνούσε με τους πολίτες της.

Αυτή η διπλή γλώσσα τής Ρώμης δημιουργούσε τα "αναχώματα" στην άσκηση της πίεσης του ελληνισμού τής κοινωνικής βάσης. Πώς δημιουργούσε "αναχώματα"; ...Όποιον και να είχε "απέναντί" της, τον έβαζε στη διαδικασία εκμάθησης επιπλέον γλώσσας και άρα δημιουργούσε πάντα μια "απόσταση" μεταξύ των "μορφωμένων" —μέσω της εκπαίδευσης— και των ελληνικών πληθυσμών. Οι "Ρωμαίοι" τής αυτοκρατορίας, δηλαδή, θα έπρεπε να είναι σε κάθε περίπτωση εκπαιδευμένοι και αυτό δημιουργεί "επίπεδα" ..."Επίπεδα", τα οποία δεν διέθετε κανένα άλλο αμιγώς ελληνόφωνο ελληνιστικό βασίλειο Όποια κι αν ήταν η "αφετηρία" κάποιου πολίτη, αυτήν τη "διαδρομή" δεν μπορούσε να την αποφύγει εντός τής ελληνιστικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο ελληνόφωνος θα έπρεπε να μάθει λατινικά, για να μπορεί να εισέλθει στη γραφειοκρατία τής Ρώμης και ο λατινόφωνος θα έπρεπε να μάθει ελληνικά, για να μπορεί να εισέλθει στις "ελίτ" των μορφωμένων.

Αυτοί ήταν οι περίφημοι "Ρωμαίοι" ή "Ρωμιοί", οι οποίοι ήταν στο σύνολό τους όχι απλά μορφωμένοι, αλλά και εκπαιδευμένοι. Είτε ελληνόφωνοι είτε λατινόφωνοι, ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι της κορυφαίας αυτοκρατορίας που γνώρισε ο Αρχαίος Κόσμος. Η λατινική γλώσσα γι' αυτόν τον λόγο καλλιεργήθηκε από ανθρώπους, οι οποίοι ήταν στην κυριολεξία λάτρεις τής ελληνικής γλώσσας ..."Εργολαβικά" την καλλιέργησαν ...για χάρη τής εξουσίας και μόνον. Αυτή ήταν η πρώτη γλώσσα-"κλώνος" τής ελληνικής γλώσσας ...Η πρώτη "διεπίπεδη" γλώσσα, εφόσον αναγκαστικά οι ελληνόφωνοι που την "καλλιεργούσαν" θα έβαζαν μέσα σ' αυτήν και όσες ελληνικές λέξεις δεν διέθετε αυτή από μόνη της. Ακόμα και το αλφάβητό της ήταν εκ του πονηρού ...Ήταν δανεισμένο από την ελληνική γραμματεία, αλλά όχι το ίδιο με το κυρίαρχο αλφάβητο της ελληνικής γλώσσας ...Ήταν το αλφάβητο της Χαλκίδας, όπως αυτό διαδόθηκε στην ιταλική χερσόνησο, μέσω των αποικιών τής Μεγάλης Ελλάδας.

en archi in o logos__04Η ελληνική γλώσσα με τον πονηρό αυτόν τρόπο "αποσυνδέθηκε" από τη διαχείριση και τη διοίκηση και παρέμεινε στο ανώτατο επίπεδο της διανόησης και του πνεύματος. Ο "Καίσαρας" μιλούσε με τους φίλους του και τα παιδιά του στα ελληνικά, αλλά οι διαταγές "έφευγαν" από το γραφείο του στα λατινικά. Η —κατά τον ρωμαϊκό νόμο— ζωντανή ενσάρκωση του Θεού μιλούσε τη Γλώσσα τού Θεού, αλλά οι διαταγές της είχαν ήχο λατινικό. Η ελληνική γλώσσα με τον τρόπο αυτόν παρέμενε μόνιμα η απόλυτη γλώσσα των "εκλεκτών" ...Η απόλυτη γλώσσα των "ελίτ" τής αυτοκρατορίας ...Των πραγματικών "ελίτ" και όχι των wannabe "ελίτ" τής σημερινής "χαβούζας" των ψευδοκολεγίων των φτηνών "σούπερ μάρκετ" τής δυτικής εκπαίδευσης ...Των πραγματικών ελληνόφωνων "ελίτ" και όχι των αφελών πελατών, οι οποίοι μαθαίνουν τα τρίτα ελληνικά γράμματα των fraternities και νομίζουν πως έγιναν Greeks.

Ποιο ήταν το ζητούμενο αυτής της πολιτικής τού "διγλωσσικού" μοντέλου; ...Το ζητούμενο ήταν να μην έχουν πρόσβαση στην ανώτατη ελληνική γνώση οι φτωχοί και οι αμόρφωτοι υπάρχοντες ή μελλοντικοί πολίτες τής αυτοκρατορίας και ταυτόχρονα να μην μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους ο λαοί ...Προβλήματα, τα οποία όμως δεν θα είχαν ποτέ οι ελληνόφωνες "ελίτ" τής αυτοκρατορίας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο. Αυτοί, μέσω της ελληνικής γλώσσας, πάντα θα συνεννοούνταν μεταξύ τους όσο μεγάλη ή μικρή κι αν ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτό ήταν το μέγα επίτευγμα της Ρώμης. Γι' αυτόν τον λόγο οι "Ρωμαίοι" τής Δύσης και οι "Ρωμιοί" τής Ανατολής υποτάχτηκαν σ' αυτήν χωρίς πολλές αντιρρήσεις. Όλοι βολεύονταν με τη λατινόφωνη Ρώμη, η οποία είχε βρει το λατινικό "μίνιο", για να σταματά την ελληνική "σκουριά" στους ελληνιστικούς "πυλώνες" τής αυτοκρατορίας.

Αυτό ήταν το επίτευγμα της Ρώμης. Είχε βρει τα "φίλτρα" για να σταματάει τον εξελληνισμό, χωρίς να έρχεται σε σύγκρουση μ' αυτόν. Γι' αυτόν τον λόγο τα υπόλοιπα ελληνιστικά βασίλεια αποδέχθηκαν εύκολα τα "πρωτεία" της. Γι' αυτόν τον λόγο η Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων, η Πέλλα τού Κασσάνδρου ή η Βαβυλώνα τού Σέλευκου "υποτάχθηκαν" χωρίς πολλές-πολλές αντιστάσεις στη Ρώμη τού Καίσαρα. Γι' αυτόν τον λόγο εύκολα παράτησαν τον τίτλο τού "Έλληνα" και υιοθέτησαν τον τίτλο τού Ρωμαίου ..."Έκρυβαν" πράγματα με αυτήν την επιλογή και αυτό βόλευε εκείνη την εποχή. Γι' αυτόν τον λόγο απέναντι σ' αυτήν την ενιαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία "επαναστάτησαν" οι Ιουδαίοι και όχι κάποιοι από τους πανίσχυρους μηχανισμούς των πρώην ελληνιστικών βασιλείων ...Ξεσηκώθηκε εναντίον τής Ρώμης, για παράδειγμα, η ιουδαϊκή "πλέμπα" τής Αλεξάνδρειας ή της Αντιόχειας και δεν αντιστάθηκε η κεφαλαιοκρατική ή αστική τάξη τής Αιγύπτου ή της Συρίας.

Αυτό κάτι σημαίνει ...και το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι πως όλοι αυτοί βολεύονταν με τη Ρώμη. Όλοι οι ισχυροί των ελληνιστικών βασιλείων βολεύονταν με την πρωτοκαθεδρία τής Ρώμης. Προτιμούσαν να είναι πολίτες εκείνης της σταθερής και πανίσχυρης Ρώμης παρά πολίτες ενός ασταθούς και ευπαθούς ελληνιστικού βασιλείου από τα πολλά που είχαν δημιουργηθεί και είχαν χαθεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν μια επιλογή συμφέροντος, γιατί μόνον η Ρώμη είχε τα φυσικά μέσα να δημιουργήσει τα "φίλτρα" κατά του ανεξέλεγκτου εξελληνισμού, ο οποίος ήταν αποτέλεσμα της ύπαρξης της ελληνικής γλώσσας.  Μπορεί οι αυτοκράτορες και οι πραιτοριανοί της να τη λάτρευαν, αλλά γνώριζαν πως δεν θα είχαν μπροστά τους μεγάλη "διαδρομή", αν οι λαοί τους οποίους κατακτούσαν εξελληνίζονταν σε γλωσσικό επίπεδο.

en archi in o logos__05Εξαιτίας αυτής της ανάγκης επένδυσαν στη λατινική γλώσσα, παρ' όλο που γνώριζαν όχι μόνον τη φυσική της ανεπάρκεια μπροστά στην ελληνική, αλλά και το περιττό τής ύπαρξής της. Πάντα είναι περιττό ένα υποκατάστατο, όταν το τέλειο ήδη υπάρχει και είναι διαθέσιμο. Για ποιον λόγο, δηλαδή, θα ήταν χρήσιμη και όχι περιττή η ανάπτυξη μιας επιπλέον γλώσσας; ...Γνώσεις έλλειπαν από τους ανθρώπους και όχι γλώσσες. Οι γνώσεις ήταν χρήσιμο ν' αναπτυχθούν και όχι οι πανομοιότυπες γλώσσες ...Πόσο μάλλον όταν υπάρχει η ελληνική "ναυαρχίδα" διαθέσιμη ...Πραγματική "ναυαρχίδα", εφόσον ήδη "κουβαλούσε" πάνω της τον Λόγο τού Θεού. Για λόγους εξουσίας λοιπόν ανέπτυξαν τη λατινική, ενώ θεωρητικά δεν υπήρχε καμία τέτοια ανάγκη για μια παράλληλη "γλώσσα".

Αυτή η γλώσσα ήταν πρώτος "κλώνος" μιας ατελείωτης σειράς "ελληνοειδών" γλωσσών, που θα ακολουθούσε στη συνέχεια. Ποιο ήταν το πρακτικό κέρδος από την παράλληλη λειτουργία αυτής της γλώσσας; ...Η ταξική "ρύθμιση" της ρωμαϊκής κοινωνίας. Στόχος τής λειτουργίας της ήταν να δημιουργήσει μια ταξική "διαβάθμιση" σταθερή και όσο το δυνατόν απαραβίαστη ...Να παράγει "νόμιμους" και απολύτως ελεγχόμενους Ρωμαίους ή Ρωμιούς, οι οποίοι θα προστάτευαν την εξουσία της από τους λαούς που είχε υπό τον έλεγχό της ...Να δημιουργεί οργανωμένα κοινές "αφετηρίες" εκπαίδευσης και καριέρας για τους "εκλεκτούς" της, ώστε να μην απειλείται από το "χύμα" των υπολοίπων ελληνιστικών βασιλείων.

Η λατινική γλώσσα ήταν στην πραγματικότητα μια θωρακισμένη και ιδιόκτητη "πόρτα", την οποία θα έπρεπε αναγκαστικά να περάσει ο οποιοσδήποτε θα ήθελε να "μπει" στους μηχανισμούς και βέβαια στις πολιτισμικές "δεξαμενές" τής αυτοκρατορίας ...Μια "πόρτα", η οποία εμπόδιζε τους βάρβαρους να εξελληνίζονται ανεξέλεγκτα και ταυτόχρονα εμπόδιζε και τους ελληνόφωνους να κινούνται ανεξέλεγκτα στον διοικητικό της μηχανισμό ...Ήταν η "πόρτα" που θα έπρεπε αναγκαστικά να περάσει ο βάρβαρος πριν αφεθεί να "πλησιάσει" την ελληνική γλώσσα και γνώση και ήταν η "πόρτα" που θα απαγόρευε στον ελληνόφωνο να "μπει" αυθαίρετα στον ρωμαϊκό κρατικό μηχανισμό. Τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι έπρεπε να περάσουν από λατινικά "θρανία" —και άρα από κρατικά "φίλτρα"— για να μπορέσουν να ακολουθήσουν "ανοδική" πορεία μέσα στην αυτοκρατορική ιεραρχία.

Ο φυσικά λατινόφωνος πολίτης δεν θα μπορούσε χωρίς ελληνική εκπαίδευση να γίνει τίποτε παραπάνω από ένας κατώτερος κρατικός υπάλληλος και ο φυσικά ελληνόφωνος δεν θα μπορούσε χωρίς λατινική εκπαίδευση —και άρα νομιμοποίηση— να γίνει τίποτε παραπάνω από ένας περιθωριακός αυτοδίδακτος φιλόσοφος εκτός μηχανισμού. Όποιος δεν υποτασσόταν στη Ρώμη ήταν απλά "τελειωμένος" και άρα ποτέ δεν θα γινόταν ένας ισχυρός Ρωμαίος. Ο πρώτος δεν θα γινόταν ποτέ κοινωνός τής ελληνικής γνώσης και άρα δεν θα εξελισσόταν ποτέ σε ανώτατο κρατικό υπάλληλο και ο δεύτερος δεν θα γινόταν ποτέ "έγκριτος" φιλόσοφος και άρα δεν θα έμπαινε ποτέ στα Forum ή στα πλούσια ρωμαϊκά σπίτια ως διδάσκαλος πλούσιων γόνων.

Από τη στιγμή που μπόρεσε η ελληνική Ρώμη στην απόλυτη κυριαρχία τής ελληνικής εκδοχής της να ελέγξει τους φτωχούς πληθυσμούς, ήταν θέμα χρόνου να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα γι' αυτούς τους πληθυσμούς. Το "θέμα χρόνου" δεν άργησε και ήρθε με τον χριστιανισμό και τον Κωνσταντίνο. Τότε έγινε το απόλυτο για την αυτοκρατορία. Η ελληνιστική αυτοκρατορία τής Ρώμης εκβαρβάρισε την κοινωνία της με οργανωμένο τρόπο και σε εκείνο το "βάθος" που τη βόλευε. Έχοντας ελέγξει τους πλούσιους και μορφωμένους πληθυσμούς της, δεν θα είχε πρόβλημα με τους φτωχούς και τους αγράμματους. Τους πλούσιους και ισχυρούς τους εξελλήνιζε, τους ικανούς και χρήσιμους τους εκλατίνιζε και τους υπόλοιπους δεν την ενδιέφερε ακόμα κι αν "γρύλιζαν", ακολουθώντας το θρησκόληπτο παπαδαριό.

Αυτό ήταν το κύριο ζητούμενο για τον οργανωμένο εκχριστιανισμό της. Γιατί ήταν το κύριο ζητούμενο; ...Γιατί της επέτρεπε να "στρωματοποιήσει" ταξικά την κοινωνία ...Γιατί της επέτρεπε να διατηρήσει ανέπαφους τους αγαπημένους της Ρωμαίους και ταυτόχρονα να βυθίσει στην άπειρη φτώχεια και αμορφωσιά όλους τους υπόλοιπους. Μια κοινωνία, η οποία θεωρητικά —λόγω της ελληνικής γνώσης— δεν θα έπρεπε να έχει καθόλου κοινωνική διαστρωμάτωση, έφτασε στο σημείο να έχει την πιο απόλυτη και σκληρή κοινωνική "διαστρωμάτωση". Αυτό έγινε με την κατάλληλη χρήση των δύο κυρίαρχων γλωσσών τής αυτοκρατορίας και τον οργανωμένο εκχριστιανισμό. Ο εκχριστιανισμός βόλευε όλους τους ισχυρούς, εφόσον θα μπλόκαρε για πάντα τον ανεξέλεγκτο εξελληνισμό και άρα θα εξαφάνιζε το θανάσιμο "μειονέκτημα" της αυτοκρατορίας. Η Ρώμη ήταν πλέον έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο ...Ήταν έτοιμη ν' απορροφήσει ολόκληρο τον Πλανήτη, χωρίς να απειλείται ούτε από έναν "κραδασμό".

Με τον εκχριστιανισμό των φτωχών ήταν βέβαιο ότι η αμορφωσιά θα επιβαλλόταν γενικά ως θεία "επιταγή" και ταυτόχρονα θα "φρέναρε" ο εξελληνισμός, εφόσον θα ταυτιζόταν με την "αμαρτία" και την "ασωτία".  Αυτό ήταν το πρακτικό αποτέλεσμα του εκχριστιανισμού. Αυτό ήταν το κέρδος από την επιλογή αυτής της συγκεκριμένης βαρβαρικής γνώσης, η οποία θα ομογενοποιούσε την κοινωνική της βάση και ταυτόχρονα θα ήταν εχθρική προς τον ελληνισμό. Η γνώση αυτή ήταν η ιουδαϊκή, η οποία υιοθετήθηκε από τους χριστιανούς στο σύνολό τους. Ο εξιουδαϊσμός τους ήταν απόλυτος, εφόσον "υιοθέτησαν" πλήρως και απολύτως την Παλαιά Διαθήκη τής ιουδαϊκής "διαπαιδαγώγησης".

Ο Κωνσταντίνος, δηλαδή, πέτυχε κάτι τρομερά ιδιόμορφο ...Τόσο ιδιόμορφο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παράδοξο ...Οι ίδιοι λαοί, οι οποίοι κάποτε λάτρεψαν τους Έλληνες αυτοκράτορες της Ρώμης, οι οποίοι τους έδιναν τη δυνατότητα να εξελληνιστούν και να ξεφύγουν από τη βαρβαρότητα, θα τους λάτρευαν εκ νέου, εάν σταματούσαν τον εξελληνισμό και προστάτευαν τη βαρβαρότητα ...Μια συγκεκριμένη βαρβαρότητα. Ο αυτοκράτορας της Ρώμης, και άρα ex officio Pontifix Maximus της ελληνικής θρησκείας, θα ήταν αυτός, ο οποίος θα έβαζε τίτλους τέλους γι' αυτήν. Θα έστρεφε τους ίδιους τους φτωχούς πληθυσμούς εναντίον τού εξελληνισμού, ο οποίος τους συνέφερε απόλυτα. Θα παγίδευε αυτούς τους πληθυσμούς σε έναν ανθελληνισμό, ο οποίος θα τους κατέστρεφε τους ίδιους.

Ο Κωνσταντίνος έκανε το αντίστροφο από τον Αλέξανδρο σ' ό,τι αφορά τη γνώση που επέλεξε να δώσει στην αυτοκρατορία. Ο Αλέξανδρος επέλεξε η ελληνική γνώση τής "κορυφής" να "χυθεί" και να πάει προς τη βαρβαρική "βάση" τής Ανατολής, ενώ ο Κωνσταντίνος επέλεξε η ασιατικής προέλευσης ιουδαϊκή γνώση τού "πάτου" να ανέβει προς την ελληνική βάση και να την "κατακλύσει". Ο Αλέξανδρος "πότισε" την αυτοκρατορία με το πιο καθαρό "νερό" που υπήρχε, ενώ ο Κωνσταντίνος άνοιξε τον "βόθρο" και αυτός ξεχείλισε μέσα στην αυτοκρατορία ..."Πλημμύρα" καί στις δύο περιπτώσεις, αλλά όχι ίδια ...Η πρώτη "ξεδιψούσε" τους λαούς της, ενώ η δεύτερη τους "δηλητηρίαζε". Η αυτοκρατορία θα παρέμενε ρωμαϊκή, αλλά θα άλλαζε το "λειτουργικό" της. Η εξουσία κρατούσε τα "διευθυντήριά" της και τις γνώσεις που έδινε στους εκλεκτούς της, αλλά η συνολική της συμπεριφορά θα
...

[Κομμένο μήνυμα]  Προβολή ολόκληρου του μηνύματος

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: