Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Οι προβλέψεις του Προκόπη Παυλόπουλου για την Ευρώπη που επιβεβαιώνονται η μία μετά την άλλη.

 

 

img_9982«Ευρωσκεπτικιστής» και «αντιγερμανός» επειδή διέβλεπε τα προβλήματα που τώρα παρουσιάζονται

Οι… προβλέψεις Παυλόπουλου για τα αδιέξοδα της Ευρώπης

Του Γιάννη Κορωναίου από τα Επίκαιρα

«Ας μου επιτραπεί μια τελευταία, άκρως όμως αναγκαία, επισήμανση: Προς όλους τους συμπολίτες μας που, καλόπιστα, προβληματίζονται ως προς το μέλλον και την ουσία της ευρωπαϊκής ενοποίησης πρέπει να διευκρινισθεί τούτο: Είναι απείρως προτιμότερο, μένοντας σταθερά και αποφασιστικά στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ν’ αγωνισθούμε με τους Λαούς της προκειμένου κι εκείνη να διορθώσει τα λάθη της και να ξαναβρεί τις ιδρυτικές της θεμελιώδεις αρχές και αξίες, ιδίως δε αυτές

του ανθρωπισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που πρέπει να καθορίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις της οικονομικής σύγκλισης υπό όρους βιώσιμης ανάπτυξης». Το απόσπασμα είναι από το περσινό μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Προγενέστερο, δηλαδή, από το πρόσφατο μήνυμα της καγκελαρίου Μέρκελ, η οποία με αφορμή το brexit δήλωσε ότι «μόνο από κοινού θα μπορέσουμε να ενισχύσουμε τις αξίες μας, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης και της Ειρήνης». Σε αυτές τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές αναφερόταν και πριν ο σημερινός Πρόεδρος, όταν οι… Ευρωπαίοι μιλούσαν για την ανάγκη διάσωσης των τραπεζών τους, την απαραίτητη μόχλευση των ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, την επιβολή λιτότητας στους λαούς της Ευρώπης και τα συναφή. Και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν καλά οι αναγνώστες των «Επικαίρων», καθώς το περιοδικό μας είχε την τιμή να φιλοξενεί άρθρα του Πρ. Παυλόπουλου επί σειρά ετών. Άρθρα που περιέγραφαν τη αγωνία του για το που οδηγείται το ευρωπαϊκό όραμα και που εξαιτίας τους βρέθηκαν κάποιοι να «χρεώσουν» σε έναν βαθιά Ευρωπαϊστή πολιτικό ευρωσκεπτικιστικές τάσεις…

«Αθέμιστη Ευρώπη: Όταν το ευρωπαϊκό όραμα ξεθωριάζει επικίνδυνα»

Με αυτόν τον τίτλο σε άρθρο του στα «Επίκαιρα» τον Μάρτιο του 2013, ο τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας εξέφραζε τον προβληματισμό του για την εξάπλωση του ευρωσκεπτικισμού σε μια αθέμιστη Ε.Ε., δανειζόμενος την εκπληκτική ομηρική κατακραυγή για τους εμφύλιους («Αφρήτωρ αθέμιστος ανέστιος εστιν εκείνος, ος πολέμου έρατει επιδημίου, οκρυόεντος»-«δεν έχει πατρογονικές ρίζες, ούτε θεσμούς, ούτε σπίτι εκείνος ο οποίος χαίρεται ότι ξεσπά ο τρομερός εμφύλιος πόλεμος»). «Κοινό σημείο εκκίνησης ενός τέτοιου διαλυτικού “ευρωσκεπτικισμού” συνιστά το γεγονός ότι, τούτες τις ώρες της κρίσης που έχει τα χαρακτηριστικά τρίτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, η Ευρωπαϊκή Ένωση –και πρωτίστως η οικονομική “καρδιά” της, η Ευρωζώνη–, αντί να εκπροσωπεί το υπόδειγμα της ηγέτιδας δύναμης εξόδου απ’ αυτή, αφήνει την πικρή γεύση ενός αρχικώς πολλά υποσχόμενου προτύπου που “γέρασε” πριν “ανδρωθεί”. Κι ακόμη χειρότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί ν’ αποτελεί την ελπίδα εξόδου από την παγκόσμια οικονομική κρίση, αναδεικνύεται σε μέρος –ίσως δε και σ’ αιτία– του συγκλονιστικού τούτου προβλήματος».

«Υπό τα δεδομένα αυτά οι “ευρωσκεπτικιστές” μπορούν να ενταχθούν σε δύο, κατά βάση, κατηγορίες, ανάλογα με την πορεία πλεύσης που ακολουθούν στα σύγχρονα “αχαρτογράφητα νερά” του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι: Α. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θα μπορούσε κανείς να τους κατατάξει στους “απαισιόδοξους” ή και στους “ευρωαυτόχειρες”. Είναι, δηλαδή, όλοι αυτοί –και γίνονται, δυστυχώς, κάθε μέρα και περισσότεροι– οι οποίοι σκέφτονται με την, “εσχατολογικής” προέλευσης, λογική του “δεν αξίζει ν’ αγωνιζόμαστε για μιαν Ευρώπη που θα παρακμάσει νομοτελειακώς”.

Β. Στη δε δεύτερη κατηγορία εμπίπτουν όσοι πιστεύουν ότι η “ευρωπαϊκή φλόγα” δεν έχει σβήσει μέσα στην καταιγίδα, την οποία προκαλεί ο ανεξέλεγκτος “νεοφιλελεύθερος τυφώνας”. Άρα αυτοί που, ανεξάρτητα από την ιδεολογική αφετηρία από την οποία ξεκινούν και εκφράζοντας την “ευρωαγωνία” τους για το σκοτεινό σήμερα, θεωρούν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο μπορεί να βρει ξανά το δρόμο της, αλλά είναι σε θέση να γίνει ο πυλώνας στήριξης του γνήσιου καπιταλισμού: Του καπιταλισμού που, κατά την καταγωγή του, εκφράζει ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός υπό συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης και τον προβάλλει ως “αντίπαλο δέος” έναντι των επίδοξων, “αγοραίων”, βιαστών του. Πιστεύω ακραδάντως ότι έχουμε, ως Έλληνες οι οποίοι διεκδικούμε βασίμως τον πνευματικό κορμό του γενεαλογικού δένδρου της ευρωπαϊκής ενότητας, χρέος να ταχθούμε –και, γιατί όχι, να παίξουμε ηγετικό ρόλο– στο πλευρό όσων εκπροσωπούν αυτό το δεύτερο, “αισιόδοξο ευρωσκεπτικισμό”, που επιλέγει, έχοντας την αγωνία της Ευρώπης, ως ιστορικό ρόλο όχι την “ερήμωση”. Αλλά, όλως αντιθέτως, την «αναστήλωση» του ευρωπαϊκού ιδεώδους» σημείωνε ο κ. Παυλόπουλος.

Το κλείσιμο του συγκεκριμένου άρθρου είναι συγκλονιστικά προφητικό: «Αυτή την “αθέμιστη” Ευρώπη της σημερινής υποκρισίας και της αναποτελεσματικότητας οφείλουμε να την αλλάξουμε. Πριν όμως, πρέπει να την υπερασπιστούμε για να μην διαλυθεί. Κι αυτή την παρακμιακή της πορεία πρέπει όλοι λαοί που έχουν συναίσθηση της ιστορικής τους ευθύνης –κυρίως δε εμείς, οι Έλληνες– ν’ αγωνισθούμε για να την αναστρέψουμε και να τη μετατρέψουμε σε δρόμο ελπίδας και δημιουργίας. Σε σύγχρονο όραμα, αντίβαρο μιας επερχόμενης παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Στη δε Γερμανία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει εδραία ιστορική μνήμη, έχουμε χρέος ν’ αντιτάξουμε, χωρίς ίχνος ρεβανσισμού ή αμετροέπειας, τούτο: Επειδή μάλλον δεν διδάσκεται από το παρελθόν της, που οδήγησε ακόμη και το λαό της στην καταστροφή, είμαστε έτοιμοι να συμπορευθούμε και για μια ευρωπαϊκή Γερμανία. Όχι όμως για μια γερμανική Ευρώπη. Αφού κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τα διδάγματα της πρόσφατης ιστορίας, θα οδηγήσει και στο τέλος της Γερμανίας αλλά και, πολύ περισσότερο, στο τέλος της Ευρώπης» σημείωνε ο Προκόπης Παυλόπουλος πριν 3,5 χρόνια, όταν κάποιοι στην τότε κυβέρνηση πανηγύριζαν επειδή επί των ημερών τους το άπιαστο όνειρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γινόταν πραγματικότητα, θεωρώντας ότι επιτύγχαναν «την πιο θετική επαφή του ευρωπαίου πολίτη με την Ένωση»…

Κριτική στη γερμανοκρατούμενη ΕΕ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βρέθηκε στο στόχαστρο των γερμανικών εφημερίδων, της Bild, της Frankfurter Allgemeine Zeitung και άλλων, λόγω της κριτικής που άσκησε στο Βερολίνο για την προσπάθεια του να «γερμανοποιήσει» την Ευρώπη. Μάλιστα ο ανταποκριτής της FAZ στην νοτιανατολική Ευρώπη άσκησε οξεία επίθεση σε βάρος του Προκόπη Παυλόπουλου, λίγο καιρό μετά την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της ελληνικής πολιτείας, με αφορμή άρθρο του στα «Επίκαιρα» για την κρίση στο ευρώ εξαιτίας της χρησιμοποίησης του από τη Γερμανία ως εργαλείο οικονομικής επικυριαρχίας της. «Η οικονομικώς πανίσχυρη σήμερα Γερμανία έχει αποκτήσει τη δύναμή της ακριβώς λόγω της λειτουργίας του ευρώ και της Ευρωζώνης. Και τούτο, κυρίως, διότι τα πρωτοφανή πλεονάσματά της οφείλονται πρωτίστως στην απομύζηση πολλών οικονομιών της Ευρωζώνης διά της μεθόδου των γερμανικών εξαγωγών, τις οποίες όχι μόνον απογειώνει, αλλά και καθιστά, ετεροβαρώς, λίαν αποδοτικές για τη Γερμανία το «ανελαστικό» ευρώ. Στην προκλητική –λεόντεια, θα ‘λεγα– εκμετάλλευση του συνόλου σχεδόν της Ευρωζώνης από τη Γερμανία πρέπει να προστεθεί και να τονισθεί με έμφαση το ότι σε πλειάδα περιπτώσεων οι γερμανικές εταιρείες –το παράδειγμα της Siemens αρκεί– κυριάρχησαν extra muros, ακολουθώντας πρωτόγνωρες μεθόδους διαπλοκής και διαφθοράς, οι οποίες κατέστησαν τον εγχώριο ανταγωνισμό κενό περιεχομένου» σημείωνε στις αρχές του 2012 ο κ. Παυλόπουλος, ενοχλώντας τη γερμανική οικονομική ελίτ και προκαλώντας την επίθεση του κύριου εκφραστή της, δηλαδή της FAZ. Σε μια ακόμη γερή δόση κριτικής στις απόπειρες του Βερολίνου να ασκήσει οικονομική «επικυριαρχία» στην Ευρωζώνη -με αφορμή τις ευρωεκλογές του 2014-, ο Προκόπης Παυλόπουλος σε άρθρο του με τίτλο «Οι δομικές αντιφάσεις της Γερμανίας: Μέρκελ-Σόιμπλε Vs Χάμπερμας» προκαλεί ανατριχίλα «προφητεύοντας»: «Στο πλαίσιο των οικονομικών της επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων, η πολιτική της Γερμανίας δεν δίστασε να “θυσιάσει” την πορεία προς τη θεσμική ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος στο βωμό της προηγούμενης εδραίωσης μιας οικονομικής πολιτικής “αναπτυξιακής λιτότητας”, με καθαρώς νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, “κομμένη και ραμμένη” στο μέγεθος των αντίστοιχων γερμανικών οικονομικοπολιτικών φιλοδοξιών (…) Κατ’ αποτέλεσμα, πρωτίστως τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, κυρίως, της Ευρωζώνης, τα οποία υφίστανται στο εσωτερικό τους τις δυσμενείς αυτές συνέπειες της γερμανικής οικονομικής “επικυριαρχίας”, όχι μόνο δεν κινητροδοτούνται να εμπιστευθούν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αλλά, όλως αντιθέτως, αισθάνονται –και με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση- την ανάγκη υπεράσπισης των στενώς νοούμενων εθνικών τους συμφερόντων. Μ’ άλλες λέξεις, κι εξαιτίας της έλλειψης επαρκούς “κοινωνικού συμβολαίου”, ήτοι συνταγματικού – θεσμικού πλαισίου νομιμοποίησης της ευρωπαϊκής πολιτικής και καθορισμού των κοινών αξιών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η γερμανικής “έμπνευσης” συνολική ευρωπαϊκή πορεία ουδόλως ευνοεί την εμφάνιση του κατά τον Γ. Χάμπερμας “μετα-εθνικού αστερισμού”. Αλλά, επίσης όλως αντιθέτως, “ξυπνά τα ένστικτα” του παραδοσιακού κράτους-έθνους στο πεδίο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις εντεύθεν πολλαπλασιαζόμενες και διογκούμενες είτε αποσχιστικές τάσεις εντός των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε εκδηλώσεις αντιευρωπαϊσμού ή, έστω, ευρωσκεπτικισμού».

https://olympia.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια: